In de maanden januari en februari organiseert de Effataparochie in samenwerking met de Boskapel en de Doopsgezinde-Remonstrantse gemeente in onze kerk een korte cyclus onder de titel "Wat bezielt ons?"
De opening daarvan heeft plaatsgevonden op zondag 22 januari, in een viering waarin Huub Oosterhuis te gast was. Ruim 600 aanwezigen woonden een indrukwekkende viering bij.
Een impressie kunt u lezen via deze link; de overweging van Huub Oosterhuis vindt u hier.
Na de viering was er gelegenheid om met Oosterhuis van gedachten te wisselen over de plaats en functie van de kerk in de hedendaagse samenleving. Ruim honderd belangstellenden waren daarbij aanwezig.

Als onderdeel van de cyclus vond op zondagmiddag een klein symposium plaats in de dagkapel van onze Dominicuskerk. Een verslag daarvan vindt u onder "Lees meer".

De cyclus is voortgezet op twee maandagavonden – 30 januari en 6 februari.
Baptiste Tuin o.p. en Tjeu van Knippenberg zijn aan het woord gekomen en hebben met ons nagedacht over het thema “bezieling”.
We sluiten de cyclus af met een parochie-avond op maandagavond 20 februari (informatie daarover volgt later).

De bijdrage van Baptiste Tuin vindt u hier; de bijdrage van Tjeu van Knippenberg vindt u hier.

 



 

Verslag symposium 22 januari

Pastor Annemie Herinx heet de leden van de Dore-gemeente en de parochianen van de Boskapel en Effata hartelijk welkom; zij opent met de vraag: 'hoe willen we kerk zijn?'
Arjan Broers, gespreksleider, vraagt de aanwezigen – na een moment van stilte – naar hun religieuze komaf, van groot naar kleiner verband: 'Wie van u noemt zich christen – katholiek – protestant?'
Dan nodigt hij Huub Oosterhuis uit iets over de geschiedenis van zijn “De Nieuwe Liefde” te vertellen, zijn huis van bezield verband. Dit pand werd gebouwd in 1934 als wijnopslagplaats en kreeg daarna verschillende andere functies. Na een fase van verkrotting en herstel gaf een mecaenas het Oosterhuis en zijn medewerkers in bruikleen. Omdat de huur van de Rode Hoed te hoog werd, vinden ook de zondagse vieringen van de Amsterdamse Studentenekklesia nu in De Nieuwe Liefde plaats. In haar kerkfunctie kan zij 240 mensen herbergen.
Arjan: Wat is Huub's droom?
Huub: De Nieuwe Liefde wil een 'leerhuis zijn voor een betere wereld'. Innerlijke bemoediging, verheldering etc. bieden aan de hand van de grote verhalen uit de Schrift. Zo wordt men uitgenodigd tot keuzes te komen. Ook jongeren tussen 20 en 35 komen samen in een groep, en verzorgen elke eerste zondag van de maand een Jongerenzondag; Geeske Hoving (antropologe) begeleidt hen. 'Wat is wijsheid', vragen naar zingeving, vrije wil, euthanasie etc. wordt geleid door dit nichtje van onze deken en pastoor Jan Stuyt.
Verder is er een leerhuis rond de islam; gesprekken mèt moslim(a)'s. Hierop zijn tot nu toe zo'n 200 mensen afgekomen, van wie de helft islamieten, mannen en vrouwen.
Huub stelt dat jongeren i.h.a. in religieus opzicht onbelast zijn; soms is er nog een oma die naar de kerk ging.
René Klaassen vraagt of er een programma voor 20-minners is. Nog niet, aldus Huub, maar De Nieuwe Liefde wil met een dergelijke groep na gaan denken over waar ze vandaan komen; de meesten hebben zeer weinig historisch besef.

Dan vertelt Peter Nissen hoe hij tegen kerk aankijkt; hijzelf zwerft nu. Voor hem geldt dat waar mensen samen vanuit die bovengenoemde tekenen van hoop leven, dat daar kerk is. Op al die plekken bij elkaar. Hij noemt kerk een vertel-, vier- en doe-gemeenschap. Waar men zo met elkaar bezig is, gebeurt kerk. En dat is er volop. Zie ook het boek EIGENTIJDS IDEALISME van Gabriël v.d. Brink. Dergelijke initiatieven zouden we moeten ondersteunen.

Dan krijgt Joost Koopmans het woord. Hij legt vooral het accent op pastoraal aanwezig zijn, mensen weer bij zichzelf brengen. Pas als zij zich aanvaard, veilig voelen, kunnen zij werkelijk leven. Zonder de eigen kleur te verliezen openstaan voor de ander. Volgens Joost is er roeping genoeg; laten we die dan ook toelaten!

Na dit 'rondje panel' vraagt Arjan: 'Wat kunnen wij doen?'
De Nieuwe Liefde is ook kerk, af en toe! Maar hebben wij geen last van waar we kerkelijk gezien vandaan komen, en wat we in stand willen houden? Hierop antwoordt de voorzitster van de Boskapel dat het voor hen geen last maar een lust is een plek te hebben waar je mensen kunt uitnodigen.
Ds. Els de Clercq vraagt in hoeverre we aan onze eigenheid hangen. Waarop Marcel Becker meent dat die eigenheid mensen voedt tot erop-uit-gaan.
Jongerenkoordirigente Annemiek stelt dat jongeren zich niet meer in de taal van het Oude Verhaal herkennen. Toch denkt Peter Nissen dat het van belang is het verhaal dóór te geven, en daarbij is luisteren een eerste vereiste. En per project durven denken.
Het gesprek komt op 'vrijzinnigheid'; die lijkt weinig vruchtbaar. Deze verliest alleen maar mensen. Maar dat is elders net zo. Peter houdt vol: het gaat om wat er gebéurt, en er gebeurt veel. Jan Stuyt valt in met: 'De vrijzinnigheid heeft geen kleinkinderen, en wordt gevoed door de orthodoxie.' Volgens hem hebben jongeren niets met kerken. Hij hoopt op een 'opgewekte middenorthodoxie'. Maar hij 'zou bij God niet weten' hoe hij die middengroep moet bereiken.
Joost: Laat zien dat je er bènt. En geloof in jezelf, dat werkt! Wees niet bang. Voor Joost is elk verhaal van ieder medemens nieuw.
Baptiste Tuin heeft hier toch een probleem, de taal. Die van jongeren is totaal anders. Hoe kunnen we die van ons verbinden met die van hen? 'Is er een overbruggende taal?'
Oosterhuis pleit voor luisteren naar jeugd. Enkele popmusici maken nu liedjes op oude (bijbel)teksten. Maar als Huub wordt gevraagd of hijzelf hierin iets wil betekenen is zijn antwoord na enig nadenken kort 'nee'.
Arjan leidt het slot van dit samenzijn in met de vraag of er in Nijmegen een filiaal van De Nieuwe Liefde kan komen. Hierop stelt Willibrord Huisman dat dit er al is in de Studentenkerk. Ook daar gebeurt veel wat niets met kerk-als-zodanig te maken heeft. Frits Muller meent dat de taak van Effata vooral ook ligt in het omzien naar elkaar in de wijk, vooral naar ouderen.
Arjan: 'Wat zou Huub ons aanraden?' Huub: 'Je zo min mogelijk definiëren als kerk. “Men” wil geen kerk, geen “God” etc., maar wel bezieling. Oriënteer je op concrete nood en doe daar iets. Dan start je vanuit de géést van de Schrift, niet vanuit de tèkst.'
Men neemt zich voor in ieder geval het asielzoekerscentrum en het beleid daar weer meer aandacht te geven.
Peter: Wees eigen-wijs, eigen-zinnig. Al die grote en kleine stroompjes komen samen in één grote rivier.

(Anèt Saal)

Volgende >