Effataparochie Nijmegen

De reacties die je deze week op de benoeming van de nieuwe aartsbisschop kon horen waren min of meer gelijk aan die bij de keuze van de paus, twee jaar geleden. Ook nu weer waren ze in drie groepen in te delen. Sommigen zeiden: deze benoeming is goed, ze staat garant voor een vaste koers. Anderen gaven uiting aan hun scepsis, maar voegden er in gelatenheid aan toe dat je de nieuwbenoemde een kans moet geven, omdat hij kan groeien in zijn ambt. Weer anderen gaven blijk van hun ontgoocheling. Zo hoorden ik iemand zeggen ‘ik stop met het betalen van de kerkbijdrage’ en een vrouw ‘ik stop met de kerk’.
Bij welke groep horen we zelf? Ik vermoed dat de eerste groep in deze parochie kleiner is dan de tweede en derde groep. Het zal in de Effataparochie niet anders zijn.
Waarom blijven we in de kerk?

Overweging van Arjan Broers in de Effataviering van 7 mei 2006
Bij 1 Joh. 3, 1-2 en Joh. 10, 11-18a (zoek op in Willibrordbijbel)

In Het verhaal gaat vertelt dominee Nico ter Linden over de tijd dat hij in de Pompekliniek hier in Nijmegen werkte, een gevangenis waar psychisch gestoorde mensen vastzitten en verpleegd worden. Op een kwade dag pleegde een bewoner zelfmoord, thuis op proefverlof, door zich op te hangen. Op de dag dat er in de kliniek een afscheidsdienst gehouden zou worden zat Ter Linden samen met zijn collega, een pater, de dienst nog door te spreken. Er kwam een bewoner binnen, die zei: ‘Is hij er al?’
‘Nee’, zeiden de pastores.
‘Ziet hij blauw?’, zei de man.
Dat weten we niet, zeiden de pastores.

Broers en zussen, mensen van de Weg,
Toen ik een kind was, voelde ik me wel eens verongelijkt over de Bijbel. Waarom sprak God in de tijd van de Bijbel zo vaak, en nu niet meer? Waarom had God hele gesprekken met Abraham, Mozes, de profeten? Heeft Hij na de dood van Jezus eigenlijk nog wel iets van zich laten horen? En ligt dat aan God, of ligt dat aan ons?

Overweging van Peter Nissen tijdens de Effataviering van 13 november 2005
bij Spreuken 31,10-13.19-20.30-31; Matt. 25,14-30 (zoek op in Willibrordbijbel)

Wij zijn geschonken aan onszelf om ons te schenken aan elkaar. Zo zou je de twee Schriftlezingen die het leesrooster van de katholieke liturgie ons vandaag aanreikt, kort kunnen samenvatten. Die lezingen zijn maar al te bekend, en misschien zijn we ze juist daardoor niet helemaal goed gaan verstaan. Dat geldt vooral voor de eerste lezing, uit het slot van het boek Spreuken. Ze is overbekend en wordt vaak gebruikt als lezing bij de uitvaart van iemand die als een ‘sterke vrouw’ is ervaren. Want zo staat de lezing ook bekend, als het ‘Loflied op de sterke vrouw’.