Effataparochie Nijmegen

Overweging Kerst, 25 december 2011 door Hans van der Ven

Jes 11,1-8; Joh 1, 1-5.14

Geachte parochianen,
Naar aanleiding van TV-uitzendingen over pedoseksualiteit in de kerk las ik gisteren, 24 december, in de Volkskrant, ik citeer: “Wat zou er in de kerstnacht toch in de hoofden van de priesters toch omgaan als ze het tweede couplet van Stille Nacht gaan zingen: ‘hulpeloos kind, heilig kind’?”
Inderdaad.
Ik voeg eraan toe: wat gaat er in de hoofden van ons allen om, nu verzameld rond de kerststal?

Overweging 18 december 2011 door Arjan Broers

Broeders en zusters

Een tijdje geleden dronk ik koffie in de Titus Brandsmakapel in Doddendaal, bij Het Kruispunt. Ik sprak er Alex, die momenteel in een tentje op het Valkhofpark woont, bij de mensen van Occupy. Daar valt hij niet bijzonder op: zonder huis, wonend in een tent. Hij lijkt er even normaal.

Overweging 11 december 2011 door Peter Nissen

Jesaja 61,1-2a en 10-11 en Johannes 1,6-8 en 19-28

In de lezingen van vandaag verschijnen twee bijzondere mensen op het toneel: in de eerste lezing de profeet Jesaja en in de tweede lezing Johannes de Doper. Jesaja lijkt zijn bijzondere rol te beseffen, want hij begint heel parmantig met te zeggen: De Geest van de Heer God rust op mij, want de Heer heeft mij gezalfd. Je zou als toehoorder denken: daar is hij dan, de langverwachte gezalfde, de Messias, de Christus. Want dat betekenen die woorden: de gezalfde. En zegt Jesaja niet dat hij door de Heer gezalfd is?

Overweging 4 december 2011 door Annemie Herinx

Eer die komt. Zie, ik zend mijn bode voor u uit

Afgelopen week bezocht ik een van onze parochianen. Zij heeft recentelijk een zware hartoperatie ondergaan, waarbij vijf bypasses geplaatst zijn. Vijf nieuwe toegangswegen tot het hart. Ik moest eraan denken bij de lezingen van vandaag. ’Maak recht de paden van de Heer’. Ruim obstakels op die in de weg staan, zodat het bloed, de Geest van God, weer vrijelijk kan stromen.   

Op onze weg door het leven komen we obstakels tegen. Bergen en dalen belemmeren het zicht op de weg. De obstakels worden soms zo groot dat we gedesoriënteerd raken en het spoor (van God) bijster zijn. Als dat zo is regeert de donkere nacht over ons leven. Dan kunnen we maar moeilijk geloven dat ooit een nieuwe dageraad zal aanbreken. Vervreemd zijn we van onszelf, vervreemd zijn we van God. Anders gezegd: we verkeren in ballingschap. Hoe kunnen wij zicht houden op betere tijden?